Gdzie kręcono 1670? Poznaj lokalizacje planu zdjęciowego

Serial „1670” kręcono głównie w Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej, a plany zdjęciowe rozrzucono także po Lublinie, prawdziwej wsi Adamczycha, Radrużu, Warszawie, Podklasztorzu koło Sulejowa oraz na chorwackiej wyspie Vir. Jeśli chcesz odwiedzić miejsca, w których Jan Paweł „rządził” swoją włością i gdzie powstało osiem odcinków tej satyry Netfliksa, poniżej znajdziesz dokładny przewodnik po wszystkich lokalizacjach.

Gdzie powstała serialowa wieś Adamczycha?

Serialowa wioska Adamczycha, choć z nazwy nawiązuje do realnej miejscowości w gminie Baranowo, w rzeczywistości została stworzona w skansenie na Podkarpaciu. Twórcy „1670” potrzebowali zwartego, autentycznego zespołu wiejskich zabudowań, który da się filmować przez wiele tygodni bez ingerencji współczesnej infrastruktury. Idealne warunki znalazły się właśnie w Kolbuszowej, gdzie od lat 70. XX wieku krok po kroku przenoszono i rekonstruowano dawne obiekty wiejskiej architektury.

Widzisz w serialu dwór Jana Pawła, kuźnię, karczmę „U Żyda” czy przydrożne zagrody? Na ekranie to Adamczycha, ale faktycznie oglądasz teren Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej. Część budynków pochodzi z przełomu XIX i XX wieku, a ekipa filmowa dobudowała do nich nowe elementy scenografii – między innymi serialowy dwór Jana Pawła oraz karczmę, które konstrukcyjnie „wpięto” w istniejący układ wsi rzeszowskiej. Dzięki temu kamera mogła prowadzić długie ujęcia, nie zdradzając, że znajdujesz się w skansenie, a nie w zwartej historycznej miejscowości.

Choć Adamczycha istnieje na mapie Mazowsza, filmową wersję wioski zbudowano od podstaw w skansenie w Kolbuszowej, około 30 km od Rzeszowa.

Skansen w Kolbuszowej – serce planu „1670”

Muzeum na świeżym powietrzu w Kolbuszowej to główny plan zdjęciowy obu sezonów serialu. Instytucja działa od 1974 roku i do 2026 r. zgromadziła już ponad 80 obiektów architektury drewnianej. Wśród nich są wiejskie chaty, wiatraki, kościoły, stodoły, kuźnie, a także dworki szlacheckie, które idealnie „udają” zabudowania z XVII wieku, choć oryginalnie pochodzą z nieco późniejszego okresu.

W produkcji mocno wykorzystano tzw. sektor rzeszowski skansenu. Tam ulokowano Adamczychę, używając kilku istniejących zagród, młyna wodnego przeniesionego z Żołyni oraz elementów przestrzeni wiejskiej – dróg, pastwisk i nadrzecznych łąk. Widzowie mogą bez trudu rozpoznać charakterystyczne rozłożyste podwórza z płotami sztachetowymi czy kryte strzechą chałupy, które w serialu stały się tłem dla codziennych kłótni, sejmików i sarmackich popisów.

Jaką rolę zagrał dwór Jana Pawła?

Najbardziej rozpoznawalny punkt serialowej mapy to rezydencja Jana Pawła Adamczewskiego. W Kolbuszowej tę funkcję pełni XIX‑wieczny dworek ziemiański, który w rzeczywistości jest jednym z cenniejszych zabytków skansenu. Na potrzeby zdjęć budynek częściowo „przebudowano” wizualnie – dodano elementy scenografii, zmieniono detale kolorystyczne, ustawiono nowe ogrodzenia i bramy, ale sama bryła pozostała oryginalna. Dzięki temu po zakończeniu zdjęć turyści mogą zwiedzać wnętrza, wyobrażając sobie, gdzie stał stół z narad bohaterów, jak kadrowano wejście na ganek czy w którym miejscu rozgrywały się kłótnie rodzinne.

Zwierzęta jako „aktorzy” planu

Niewiele produkcji może się pochwalić tak naturalną obsadą zwierzęcą jak „1670”. Dyrektorka muzeum, Katarzyna Dypa, opowiadała, że w zdjęciach brały udział gęsi, koza i owce mieszkające na stałe w skansenie. Zwierzęta wykorzystywano w wielu scenach – od tła w ujęciach codziennych zajęć na wsi, po bardziej „charakterne” wejścia, gdy stawały się elementem żartów czy gagów inscenizacyjnych. Ekipa żartowała, że były to jedyni „pracownicy”, którzy pojawili się niemal w każdym planie i „zagrali wiele ról”.

Zwierzęta ze skansenu – gęsi, koza i owce – nie dostały gaży, ale zdobyły coś trwalszego: serialową sławę i nieformalny status gwiazd planu.

Jakie inne miejsca w Polsce widać w „1670”?

Choć sercem opowieści jest Kolbuszowa, twórcy nie ograniczyli się do jednego pleneru. Serial powstawał w kilku regionach kraju, co widać zwłaszcza w drugim sezonie, którego premiera zaplanowana została na 17 września 2025 roku, a widzowie dostali od razu 8 odcinków. Wykorzystano zarówno kameralne, wiejskie przestrzenie, jak i stare miasta z dobrze zachowaną historyczną zabudową.

Lublin – ulice Starego Miasta

Lublin w „1670” to przede wszystkim filmowy portret dawnego miasta z brukowanymi uliczkami i zwartą zabudową kamienic. Ekipa pracowała na Archidiakońskiej, Grodzkiej, Jezuickiej i Złotej, czyli w części Starego Miasta o wyjątkowo malowniczym układzie urbanistycznym. Wąskie przejścia, łukowe bramy i nieregularne elewacje pozwoliły twórcom odtworzyć atmosferę siedemnastowiecznego miasteczka bez konieczności budowy dużych dekoracji.

Dla fanów serialu spacer po tych ulicach to prosty sposób, by „wejść w kadr”. Wystarczy stanąć u wylotu ulicy Grodzkiej w stronę Bramy Grodzkiej, by poczuć, że wystarczy kilka statystów w kontuszach, a scena mogłaby trafić wprost na platformę streamingową. To przykład, jak miasto, które zachowało historyczny układ, świetnie współpracuje z kamerą.

Adamczycha i Radruż – prawdziwe wsie na mapie

Fabuła serialu opiera się na fikcyjnej wizji polskiej wsi, ale produkcja nawiązuje do realnej topografii kraju. Nazwa Adamczycha została zaczerpnięta z rzeczywistej miejscowości w województwie mazowieckim, w gminie Baranowo. Tam jednak nie kręcono głównych scen z życia Jana Pawła. Pojawiają się za to inne plenery wiejskie – między innymi Radruż, znany w Polsce z drewnianej cerkwi wpisanej na listę UNESCO, oraz okolice Lubaczowa na Podkarpaciu.

W tych miejscach wykorzystywano głównie szerokie plany krajobrazowe: pola, łąki, leśne drogi i pojedyncze zabudowania, które uzupełniały kolbuszowską przestrzeń Adamczychy. Zestawienie skansenu z prawdziwymi, wciąż zamieszkałymi wsiami sprawiło, że widz ma wrażenie, jakby bohaterowie przemieszczali się po dużej, spójnej krainie.

Podklasztorze koło Sulejowa

W odcinku „Pojedynek” można wypatrzyć kolejną ciekawą lokalizację – Podklasztorze koło Sulejowa w województwie łódzkim. To miejscowość sąsiadująca z dawnym opactwem cystersów w Sulejowie, znanym z monumentalnych murów i klasztornych zabudowań. W serialu użyto fragmentów tej przestrzeni jako tła dla scen z udziałem szlachty, której honor i reputacja rozgrywały się w otoczeniu ciężkiej, kamiennej architektury.

Warszawa i Lubaczów

Produkcyjnie „1670” częściowo powstawał także w Warszawie i Lubaczowie. Stolica posłużyła przede wszystkim jako zaplecze techniczne – tu realizowano zdjęcia studyjne oraz sceny, które wymagały bardziej kontrolowanych warunków oświetleniowych. Lubaczów z kolei, położony niedaleko granicy z Ukrainą, dawał twórcom dostęp do rozległych krajobrazów pogranicza oraz spokojnej infrastruktury, pozwalającej przenosić ekipy pomiędzy Radróżem a innymi plenerami bez dużych przestojów logistycznych.

Czy „1670” kręcono też poza Polską?

Twórcy serialu zdecydowali się na jeden wyraźnie egzotyczny akcent – wyjazdową lokalizację nad Adriatyk. Dzięki temu w drugim sezonie pojawiają się sceny, które stylistycznie odróżniają się od klimatu polskiej wsi, ale nadal współgrają z absurdem i satyrycznym tonem opowieści. Widz może mieć wrażenie, że bohaterowie nagle wpadają w „inny świat”, choć dalej obowiązują ich sarmackie przyzwyczajenia.

Wyspa Vir w Chorwacji

Część nadmorskich scen nakręcono na wyspie Vir w Chorwacji. To niewielka wyspa połączona z lądem mostem, znana z kamienistych plaż i ciepłych, spokojnych zatok. Twórcy wybrali konkretny fragment wybrzeża – zatokę Duboka Draga, rozpoznawalną po ceglastej, skalistej skarpie opadającej do turkusowej wody. Na ekranie to miejsce udaje odległe, niemal „mityczne” wybrzeże, na które trafiają bohaterowie.

Z produkcyjnego punktu widzenia Chorwacja oferuje stabilną pogodę, intensywne światło i długi dzień zdjęciowy, co jest istotne przy realizacji plenerów. Kontrast między podkarpackim pejzażem a śródziemnomorskim krajobrazem sprawia, że drugi sezon serialu nabiera szerszej skali geograficznej, choć trzon historii nadal pozostaje osadzony w Polsce.

Jak lokalizacje wpływają na odbiór serialu?

Wybór miejsc do realizacji „1670” nie jest przypadkowy – każdy plener pracuje na ton satyry i buduje wrażenie, że oglądamy świat jednocześnie znajomy i przerysowany. Skansen w Kolbuszowej daje bardzo konkretną bazę: drewniane chaty, stodoły i dworek, które krok w krok przypominają historyczne realia, choć opowiedziane są z humorem i dystansem. Lublin z kolei pozwala zobaczyć, jak wyglądało „miasto” wobec wiejskiej prowincji, a Kadry z Podklasztorza czy Radróżu rozszerzają przestrzeń świata przedstawionego poza jedną dolinę.

Istotny jest też sposób, w jaki twórcy wykorzystali relację między fikcją a rzeczywistością. Adamczycha jako nazwa istnieje naprawdę, lecz serialowa wioska jest konstruktem zbudowanym w skansenie. Ten zabieg sprawia, że widzowie zaczynają szukać na mapie, gdzie dokładnie leży wieś, a przy okazji odkrywają mniej znane miejsca, jak Kolbuszowa czy Lubaczów. Produkcja staje się więc – przy całym swoim absurdzie – nieformalnym przewodnikiem po polskich i środkowoeuropejskich plenerach.

Na koniec warto dodać, że na efekt ekranowy pracują nie tylko miejsca, ale i ludzie stojący za kamerą. Reżyserzy, tacy jak Maciej Buchwald, świadomie korzystają z potencjału skansenów, historycznych miast i egzotycznych plenerów, by podkreślić satyryczny charakter opowieści o polskiej szlachcie. Dzięki temu, kiedy pytasz „gdzie kręcono 1670?”, odpowiedź prowadzi cię nie do jednego punktu na mapie, lecz do całej sieci lokalizacji, które dziś można odwiedzać już nie jako widz, lecz jako gość w realnym świecie.